Przypadająca dzisiaj 100. rocznica wydarzeń z 1920 roku jest okazją, aby uczcić i przypomnieć bohaterów tamtych wydarzeń. Jednym z nich jest wrześnianin Leon Stasiewski [jego biogram można znaleźć poniżej], który oddał swoje życie za niepodległość młodej wówczas II Rzeczypospolitej. Od lat miejsce spoczynku Leona Stasiewskiego jest utożsamiane przez wrześnian z tamtymi wydarzeniami, dlatego zapaliliśmy znicz na jego grobie.
Leon Stasiewski (1903-1920) – Orlę lwowskie, bohater i ofiara wojny polsko-bolszewickiej 1920. Ur. 3 kwietnia w Łagwach k. Nowego Tomyśla jako syn nauczyciela Juliana i Apolonii Namysł. Po ukończeniu szkoły powszechnej w Łagwach uczył się w Gimnazjum Marii Magdaleny w Poznaniu (Konigles Marien – Gymnasium zu Posen). W listopadzie 1918 uciekł z domu i wraz z kolegą przedostał się do zagrożonego przez Ukraińców Lwowa. Walczył w jego obronie z bronią w ręku w grudniu 1918 i styczniu 1919. Bazą był dla niego dom wuja Joachima Namysła – nauczyciela, żonatego z lwowianką Stanisławą Kucharską. 
Do Poznania wrócił w marcu 1919, ciężko chory na zapalenie płuc. W sierpniu 1919 przeprowadził się do Wrześni i kontynuował naukę w VI klasie Państwowego Gimnazjum Zreformowanego, gdzie był drużynowym 3 Gimnazjalnej Drużyny Harcerskiej im. Tadeusza Kościuszki. Był przełożonym dla stu harcerzy. Do Legii Ochotniczej Wrzesińskiej zgłosił akces na wiecu zorganizowanym 13 lipca 1920 we Wrześni. W dniu tym do szeregów wstąpiło pierwszych 60 ochotników, w tym 14 gimnazjalistów. Otrzymał przydział do 1 sekcji (plutonu) 1 kompanii 1 batalionu 66 Pułku Piechoty Kaszubskiej 16 dywizji 4 armii. Walczył pod Łysobokami, Okrzeją i Seroczynem. 14 września znalazł się ze swoim pułkiem pod Kobryniem, gdzie zaczęły się uporczywe walki o węzeł kolejowy i drogowy (bitwa o Horodec). 17 września brał udział w kolejnych pięciu szturmach na Horodec, który przechodził z rąk do rąk. W bitwie tej został ranny, otrzymując postrzały w górną część lewej ręki i lewą pierś. Opatrzony w Kobryniu, został przewieziony 18 września podwodą do Brześcia Litewskiego, a następnie odtransportowany do szpitala w Łodzi (przez Lublin). 
Zmarł 27 września 1920 w szpitalu wojskowym w Łodzi. Uroczystości pogrzebowe we Wrześni 1 października 1920 zgromadziły ogromne rzesze mieszkańców miasta, dla których stał się osobowym symbolem ofiarnego patriotyzmu. Jego pamięci poświęcona jest tablica we wrzesińskim liceum, a nazwisko umieszczono na tablicy pomnika Harcerzom Wielkopolski Poległym w Walkach o Niepodległość 1918-1920, odsłoniętego na Malcie w Poznaniu 16 maja 1937. Jego imieniem nazwana została jedna z ulic Wrześni, przypisana po 1945 przez władze komunistyczne jemu ojcu ze względów politycznych (po 1989 przywrócono pierwotny stan faktyczny).
Powyższy biogram autorstwa Romana Nowaczyka pochodzi z „Wrzesińskiego Słownika Biograficznego”.
