W tym roku przypada 130. rocznica urodzin oraz 40. rocznica śmierci księdza Kazimierza Kinastowskiego, który był długoletnim proboszczem wrzesińskiej fary. Jego grób znajduje się obok kaplicy cmentarnej na cmentarzu parafialnym przy ulicy Gnieźnieńskiej we Wrześni. Tuż obok spoczywają we wspólnym grobie jego siostry.
Kilka dni temu, dzięki środkom własnym stowarzyszenia oraz pochodzącym od prywatnych sponsorów, udało się nam wyczyścić oba nagrobki. Mamy nadzieję, że to nie koniec i w przyszłym roku odnowimy kolejne groby.
Kazimierz Kinastowski (1888 – 1978) – ksiądz, proboszcz wrzesiński, dziekan dekanatu wrzesińskiego. Ur. 15 lutego w Sulmierzycach w Krotoszyńskiem jako syn piekarza Franciszka i Marianny Laudowicz. W 1909 ukończył Gimnazjum Marii Magdaleny w Poznaniu, a następnie wstąpił do seminarium duchownego (Gniezno i Poznań). Święcenia kapłańskie otrzymał 15 lutego 1913 z rąk biskupa Wilhelma Kloskego. Pracę duszpasterską rozpoczął jako wikary w Łopiennie, pełniąc później tę samą posługę w Wielkim Sławsku i Gniewkowie, by w końcu objąć wikariat przy katedrze gnieźnieńskiej. Pełnił wtedy również funkcję prefekta gnieźnieńskiego Gimnazjum im. Bolesława Chrobrego. W 1922 został proboszczem parafii pw. św. Floriana w Żninie. Zasłużył się tam renowacją kościoła. 1 kwietnia 1934 objął probostwo we Wrześni. W latach 30. inicjował i popierał działalność miejscowych stowarzyszeń katolickich, dokonał też remontu fary i jej otoczenia. W 1938, w 25-lecie kapłaństwa
i 20-lecie 
odrodzenia niepodległej Rzeczypospolitej, otrzymał Złoty Krzyż Zasług, a od gen. Józefa Hallera Miecze Hallerowskie za opiekę nad Towarzystwem Hallerczyków. Czas okupacji niemieckiej przeżył we Wrześni. Po zamknięciu przez Niemców fary (25 marca 1942) prowadził działalność duszpasterską w konspiracyjnej kaplicy (m.in. udzielał chrztu, komunii św., a nawet ślubów) w swym prywatnym mieszkaniu przy ulicy Miłosławskiej 2, gdzie znalazł się po zajęciu domu parafialnego przy ul. Kościelnej na internat dla niemieckich dziewcząt. Z pomocą parafian uratował przed zniszczeniem zabytkowy sprzęt i szaty liturgiczne. W 1945 przywrócił zdewastowaną wewnątrz farę (przeznaczoną przez Niemców na magazyn) do życia religijnego. 11 stycznia 1947, decyzją Prymasa Augusta Hlonda, został Kanonikiem Honorowym Kapituły Gnieźnieńskiej. Od września 1945 pełnił też funkcję dziekana dekanatu wrzesińskiego. W 1963 uroczyście obchodził we Wrześni jubileusz 50-lecia kapłaństwa. Proboszczem fary pozostał do stycznia 1968, a do października dziekanem. W czerwcu 1968 otrzymał tytuł Prałata Jego Świątobliwości. W 1973 obchodził 60-lecie kapłaństwa, a w uroczystościach okolicznościowych uczestniczył Prymas Stefan Wyszyński. Dożył rzadkiego jubileuszu 65-lecia kapłaństwa, który obchodził w prywatnym gronie. Zmarł 5 grudnia 1978. Uroczystościom pogrzebowym 9 grudnia przewodniczył biskup Jan Czerniak. Został pochowany na Cmentarzu Parafialnym we Wrześni.
Powyższy biogram autorstwa Mariana Torzewskiego pochodzi z „Wrzesińskiego Słownika Biograficznego”.
